جمعه روز شهادت امام مهربانمان بود.

چقدر دلم میخواست در همین لحظه در حرم بودم .

آنجا تنها مکانی است که با یک دل شکسته داخل میشوی و با آرامشی وصف نشدنی خارج میشوی

آنجا تا دلت بخواهد میتوانی اشک بریزی و سبک شوی . 

جایی که کسی دلیل گریه هایت را نمیپرسد ؛ زیرا آنجا مرهمی است برای دل های زخم خورده

هرگاه از این دنیا و آدم هایش دلم میگرد ؛ ناخودآگاه خودم را در حرمت پیدا میکنم !

یا امام رئوف:

 

شفای دلم را فقط از تو میخواهم ....